Akita-inu

Akita-inu

Akita-inu (inu – to po japońsku pies) to myśliwskie szpice japońskie, rasy psów - akita-inuprzeznaczone pierwotnie do polowania na dzikie zwierzęta – dziki i niedźwiedzie oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków. Jak wszystkie pozostałe, powstała skutkiem wymieszania się psów dingo z północnymi szpicami. Psy te przybywały do Japonii z kolejnymi osadnikami – poczynając od około 15000 lat p.n.e. po 300 lat p.n.e. Psy podobne do akity istniały już około 5000 lat temu.

Niewątpliwie psy te towarzyszyły samurajom i od tego czasu zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii i historii. W japońskiej literaturze akita jest psem rodzimym, z posiadaniem którego wiązały się określone przywileje. Ten kto nie mógł pozwolić sobie na tego psa (mogła je posiadać arystokracja) musiał zadowolić się jego podobizna lub mieszanka z inna rasa. Posażki z drewna, które przedstawiały akitę, stanowiły atrakcyjne, świąteczne podarki przynoszące szczęście. Były symbolem posiadania i dostatku. Wiązały się z nimi określone wierzenia przekazywane z pokolenia na pokolenie. W czasach średniowiecznych rasa akita hodowana była do psich walk, które około XI wieku stały się popularnym sportem.

Pierwsze udokumentowany zapis o historii rasy przypada na wiek XVII. Jej hodowla zajmował się wówczas możny rycerz, który przed niełaska cesarza schronić musiał się na północnym wybrzeżu wyspy Honsiu, w prowincji Akita. Ponieważ był on wielkim miłośnikiem łowów i psów, postanowił więc stworzyć największe, najsilniejsze i najmężniejsze psy myśliwskie. Były to psy elitarne, których właścicielami i hodowcami mogli być tylko japońscy shoguni. Sposób w jaki należało obchodzić się z tymi psami (pielęgnacja, żywienie) był opisany w ścisłe przestrzeganych i chronionych dokumentach. świadczy to o poważaniu, jakim cieszyły się te psy.

Stanowiły wielka wartość, cieszyły się swoistym kultem, jakim nie otaczano żadnego innego psa. Następne stulecia, obfitujące w wojny i będące okresem politycznej i ekonomicznej destabilizacji, spowodowały, że wielkie psy z Honsiu stały się prawdziwa rzadkością. Przetrwały jednak, przede wszystkim jako psy do walk, dopóki cesarz nie zabronił tego procederu. Początek naszego wieku to odrodzenie rasy, uznanej niemal za symbol narodowy. Pod nazwa nippon inu, czyli po prostu „japońskiego psa” akita doczekał się państwowego protektoratu i w roku 1931 oficjalnie został ogłoszony „narodowym psem Japonii”. Wojna przyniosła psom japońskim, a szczególnie akitom, niemal zupełna zagładę. Mimo to pogłowie zostało dość szybko odbudowane i obecnie rasa ta należy do najliczniejszych w Japonii. Do dzisiaj zachowała swój wyjątkowy status.

Japoński standard rasy

Japoński standard rasy pochodzi z 1938 roku – wówczas to postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzona na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk. Powojenna hodowla akita-inu w Japonii dążyła do uzyskania typu psa silnego i mocnego, ale jednak, przede wszystkim o cechach szpica. Akita to symbol psiej wierności – na dobre i złe. Są one wierne do końca swoim właścicielom.

Kraj pochodzenia: Japonia
Opinie: Posłuszny

Odważny

Czujny

Wysokość: Pies 66-71 cm

Suka 61-66 cm

Masa: Pies 45-59 kg

Suka 32-45 kg

Wielkość miotu: Średnio 3-12
Długość życia: 12-15 Lat
Klasyfikacja: Pies pracujący